τις αρχές της πρώτης δεκαετίας του εικοστού αιώνα η Ελλάδα βρίσκεται σε μια από τις πολλές ασταθείς πολιτικές περιόδους του σύγχρονου βίου της. Η μια κυβέρνηση αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση του κράτους μετά την άλλη με μέσο χρόνο ζωής 6-7 μήνες. Τα πολιτικά πρόσωπα της περιόδου Δημήτριος Ράλλης, Θεόδωρος Δεληγιάννης, Αλέξανδρος Ζαΐμης, Γεώργιος Θεοτόκης προσπαθούν να διαχειριστούν την κρίση που έφερε η ήττα του 1897 όταν ο διάδοχος Κωνσταντίνος την 5η Μαΐου στις 22:30 το βράδυ διέταξε την υποχώρηση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων από τις ακρώρειες του τότε ελληνικού κράτους αυτός ο στρατιωτικός διασυρμός από τότε θα φέρει το στίγμα της «Μελούνας».

Η Μακεδονία είναι ακόμα στη σφαίρα της Οθωμανικής επικυριαρχίας. Οι Σέρβοι και κυρίαρχα οι Βούλγαροι βρίσκονται σε μια διαρκή διαμάχη για την πατρώα γη των Μακεδονομάχων. Η παρουσία του Ελευθέριου Βενιζέλου στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας με τις «ανατρεπτικές» εκλογές του 1910 δίνει μία πνοή στο τελματωμένο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Οι σχέσεις της Ελλάδας με την Οθωμανική αυτοκρατορία βρίσκεται σε μια από τις πιο άσχημες στιγμές της περιόδου. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος σε μια προσπάθεια εξισορρόπησης των προβλημάτων στο στράτευμα δίνει προτεραιότητα στην εκπαίδευση του στρατού και του ναυτικού. Στις 5 Οκτωβρίου του 1912 ο Βενιζέλος ως μέλος της χαλαρής και εύθραυστης βαλκανικής συμμαχίας κηρύττει τον πόλεμο στην Τουρκία μια μέρα μετά την εμπλοκή της Σερβίας και της Βουλγαρίας στο μέτωπο κατά της Τουρκίας. Οι επιτυχίες του ελληνικού στρατού και η κατάληψη της πρωτεύουσας της Μακεδονίας της Θεσσαλονίκης από τους Έλληνες έφερε σε δυσμενή θέση τους Βούλγαρους συμμάχους. Το μέτωπο Ελλάδας-Σερβίας βρέθηκε αντιμέτωπο με την αδιάλλακτη πολιτική των Βουλγάρων που έφερε τις δύο αυτές πλευρές σε εμπόλεμη κατάσταση .

Στα τέλη Ιουλίου του 1913 άναψε το φυτίλι του δεύτερου Βαλκανικού πολέμου. Αποτέλεσμα αυτών των πολεμικών επιχειρήσεων είναι η απελευθέρωση της Καβάλας την 10η Ιουλίου, της Αλεξανδρούπολης ,της Ξάνθης την 25η Ιουλίου και της Κομοτηνής την 28η Ιουλίου. Οι νικηφόροι πόλεμοι του 1962-1913 λοιπόν και η πολιτική του Βενιζέλου δρομολόγησαν και τη συμμετοχή της Ελλάδας στη πλευρά των συμμάχων κατά το πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Σε αυτή την τεταμένη βαλκανική και παγκόσμια κατάσταση έχουμε τις διενέξεις της τριανδρίας Βενιζέλου-Κουντουριώτη-Δαγκλή με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο τη «Κυβέρνηση» της Θεσσαλονίκης το 1917 και τη δημιουργία των συνθηκών ήττας με τη μικρασιατική εκστρατεία και τη Μικρασιατική Καταστροφή.