ον νικηφόρο Οκτώβρη του 1940 στα Αλβανικά βουνά ακολούθησε ο Απρίλης της Κατοχής. Στις 6 Απριλίου του 1941 με την επίθεση των Γερμανικών στρατευμάτων στα βόρεια σύνορα της χώρας ξεκινάει η τετράχρονη αιμοβόρα τριπλή κατοχή για τον ελληνικό λαό. Στις 27 Απριλίου του 1941 στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης κυματίζει ο Γερμανικός αγκυλωτός σταυρός ενώ δίπλα στον Έλληνα εύζωνα στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη για όλα αυτά τα χρόνια θα βρίσκεται και ο Γερμανός ομόλογός του. Την κατάληψη των Αθηνών από τις γερμανικές δυνάμεις ακολουθεί η κατάσχεση κάθε αναλώσιμου αγαθού για τις ανάγκες των αρχών κατοχής.

Οι Αθηναίοι κατ’ επέκταση οι κάτοικοι της ελληνικής περιφέρειας καταδικάζονται στον «δια πείνης θάνατον» «ανυπολόγιστος» ο αριθμός των θυμάτων από πείνα. Οι άνθρωποι (κυρίως τα παιδιά) σκελετόνωνται, πρήζεται η κοιλιά τους γίνονται μια ανθρωπόμαζα που τη βρίσκεις παρατημένη στους δρόμους της Αθήνας να περιμένει τη μαζική ταφή της. Ο Χειμώνας που ακολουθεί είναι βαρύς . Ο ελληνικός λαός δεν ανέχεται την λεηλασία της ψυχής και του «πολιτισμού» του. Αντιστέκεται, δημιουργεί στην αρχή μικρές εστίες αντίστασης και μετά οργανωμένα απαντά στους κατακτητές.

Στις 16 Φεβρουαρίου του 1942 ανακοινώνεται από το ΕΑΜ η ίδρυση του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ). Το νέο αυτό σώμα στελεχώνεται από μόνιμους δημοκράτες αξιωματικούς και δεκάδες χιλιάδες αγωνιστών που αυτοβούλως ενώνουν τις δυνάμεις τους για την λευτεριά της πατρίδος. Τον Οκτώβρη του 1942 ο απότακτος από το κίνημα του 1935 αξιωματικός Δ. Ψαρρός ιδρύει την αντιστασιακή οργάνωση Εθνική Και Κοινωνική Αναγέννηση (ΕΚΚΑ).

Οι Έλληνες αντιστέκονται, ο Νοέμβρης του 1942 είναι και αυτός νικηφόρος, στις 25 προς 26 Νοεμβρίου οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Άρη Βελουχιώτη και του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τον Ναπολέοντα Ζερβά με τη βοήθεια Άγγλων σαμποτέρ ανατινάζουν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου. Οι Έλληνες που βρίσκονται στη Μέση Ανατολή δίπλα στους συμμάχους συμβάλλουν με την 1η ταξιαρχία στη μεγάλη και αποφασιστική νίκη του Ελ Αλαμέιν.

Το 1943 είναι ανθρωποφάγο για την ελληνική περιφέρεια οι Γερμανοί ναζιστές και οι Βούλγαροι φασίστες κονιορτοποιούν το ένα μετά το άλλο τα ελληνικά χωριά πόλεις ολόκληρες βυθίζονται στο μαύρο του θανάτου. Το μεσημέρι της 13ης Δεκεμβρίου 1943 οι Χιτλερικοί πραγματοποιούν ένα από τα πιο φριχτά εγκλήματα τους στην Ελλάδα, εκτελούν όλο τον ανδρικό πληθυσμό της πόλης των Καλαβρύτων. Ο ελληνικός λαός αντιστέκεται προσπαθεί να επιβιώσει κρατά ψηλά τις αξίες των προγόνων.

Οι εφιάλτες όπως πάντα υπάρχουν και μάλιστα τιμώνται σε αυτό τον τόπο. Γερμανόφιλοι Έλληνες «πατριώτες» συνεργάζονται με τον κατακτητή και στέλνουν χιλιάδες Έλληνες πατριώτες στο Χαϊδάρι, στα εκτελεστικά αποσπάσματα της Καισαριανής και αλλού, τροφοδοτώντας παράλληλα με «τρόφιμους» Έλληνες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της κεντρικής Ευρώπης.

Μετά περίπου τέσσερα χρόνια στις 12 Οκτωβρίου του 1944 οι Γερμανοί εγκαταλείπουν την Αθήνα ανατινάζοντας τον Ισθμό της Κορίνθου και ότι άλλο μπορούσε να κάνει ζημιά στο συμμαχικό στρατό. Για τον ελληνικό λαό δυστυχώς μαζί με την απελευθέρωση ξεκινά ακόμα μια πεντάχρονη σκληρή πραγματικότητα.